16 Aralık 2017 Cumartesi

Ikinci ay



Lidyaanim buyuyedursun, zaman akip gidiyor gercekten. Baktiginda sunun surasinda dogum iznini bitirmeye bir ay kaldi. Demek baslasam tam uc aylikken ise baslayacaktim, ha. Mumkun degil ya, minicik ve beni baska gozle goren bir varligi nasil birakir da giderim. Nasil az bu izinler, nasil fena! ( bunu daha once yazmistim biliyorum!!)

Yari deli yari akilli lohusa hallerim yakin zamanda bitti. O bitene dek benim de omrumden omur gitti. Ama bitti.

Kizcemin kilo alisi mamaya ragmen cok da muhtesem gitmiyor. Ama boyu uzuyor, bas cevresi genisliyor, bilissel ve fiziksel olarak iyi gidiyor. Hatta bizim dandik doktor ne kadar dogru diyor bilmiyorum ama uc aylik bebe davranislari sergiledigini soyledi. Gelisim kitaplarina gore dogru diyor ama kendiminkinden baska 2 aylik bebe hic gormedigim icin belki de artik butun cocuklar boyledir deyip kenara cekiliyorum.

Ha bu arada mamayi arttir dedi. Hayir dedim, "arttirmiycam". Geri kalani ne alacaksa sutten alsin, baslarim mamasina dedim. Emzirme sanati diye bir sosyal medya grubuna uyeyim ve oradaki bir gonullu danisman esliginde mama azaltiyorum. Ve azalttigim mama ile 4 gunde 130 gr aldi ki bu benim icin inanilmaz mutluluk verici bir sey.

Moralim duzeldikten sonra sutun akisinin iyilestigini gordum. Onceden gercekten sacma geliyordu ama dogru, moralle cok iliskiliymis sut. Daha dogrusu inanmakla. Umarim ki tamamen birakacagiz mamayi.

Lidya guluyor, civildiyor, ciglik atiyor, ellerini yiyor, agzindan kopuk cikariyor, insanlari ve nesneleri takip ediyor, yuzustu yattiginda kendini kaldiriyor, basini kontrollu tutuyor, neredeyse yardimsiz 180 derece donebiliyor, kalkmak istediginde omuzlarini kasip kendini kaldirmaya calisiyor ve bir miktar kaldiriyor da.

Saclari dokuldu. Yerine yenileri geliyor. Goz rengi biraz daha oturdu. Kulaklar azicik kepce. Ama sanirim zayif oldugu icin daha cok goze batiyor. Bazen Gollum'a benziyor. Annem bile benzetti. E yuh! Ama Smeagol haliymis, o daha sevimliymis!

Bez acildiginda deli mutlu, giyinirken inanilmaz huysuz, ozellikle sokaga cikacagimiz zaman kalin bir sey giydiriyorsak. Sapka takmayi hic sevmiyor, kollari hareketsiz kalinca mutsuz oluyor. Kundak yapamiyorum ve bu yuzden gunduz cok kolay uyaniyor.

Gece duzgun uyuyor. Kendine gore bir duzeni var. Artik bu net. Sadece saatini biraz daha erkene almam lazim. O da  kocam isten gelip yemek yeyinceye ve kizceyle biraz vakit gecirinceye dek zaman geciyor, nasil daha erkene cekebilirim dusunmem lazim.

Banyo yapmayi seviyor, su sesi ile sakinlesiyor. Kolik degil, gaz sikintisi da yok ama bazen sakinlesmekte zorlaniyor.

Uykusunu geciktirdigim bir gece taklalar attim yine sakinlesmedi. Dur bakayim deyip banyoya girdim ve suyu actim. Tik diye kesildi aglamasi. Ben de beyaz gurultu aplikasyonlarindan indirdim. Hayat kurtariyormus.

Kendi kendine oyalanma suresi artti. Bu benim yasamimi kolaylastiran bir sey. Baskasinin kucaginda da daha uzun sure durabiliyor. Yani iste, daha once 10 dk ise simdi 20 dk falan. Buyuk ilerleme!

Gunler daha keyifli. Ama bir yardimci her zaman sartmis. Annem iki haftada bir gibi geliyor bir hafta kaliyor. Sirf evi dondurebilmesi icin degil evde birilerinin olmasi da iyi geliyor. Konusmak icin bile. Her ne kadar kocam aksam eve gelse de onunla beraber gecirdigimiz vakit tas catlasin iki saat. Sonrasi uyku.

Asi meselesi de vardi ama sukur ki ates mates bir sey yapmadi.

Bu ayi da atlattik. Bakalim ucte bizi neler bekliyor.


15 Aralık 2017 Cuma

Anne sayfalari

Su anda en popiler aktivitem anne sayfalarinda fink atmak. Sosyal medya hesabimi tamamen bu sayfalar uzerinden kullaniyorum, gerisi var ya, umrumda degil.

Baslangicta ihtiyac dogrultusunda gelisen bu gruplara uye olma maceram su anda bir elimde bebek, bir elimde cigdem altin gunu konseptine donustu.

Ben de artik iki aydir buralarda mesai harcadigim icin analiz yapma hakkini kendimde buluyorum. Ha, baktiginda bos beles isler. Ama omrum kose yastigi gibi koltugun bir tarafinda tarlasi yanmis koylu oturusu ile gectigi ve dahi emzirme seanslarinda kimseyle iki kelam edemedigim icin -hanfendi kiziyor da- benim adima insan icine cikma hali bu oluyor.

Bu gruplarin hepsinin kendine gore bir raconu var simdi. Ve belirli kaliplari.

Birincisi emzirme gruplari. Bu gruplarda kisiler emzirme ve onunla iliskili sorunlarini paylasiyor. Admin denilen yoneticiler var, son soz onlarda. Dogru davranmazsan sana tekmeyi basiyorlar, is ciddi yani. Bazi tipler var grup kurallarini begenmiyor adminle gorusmek istedigini beyan ediyor. Ufak capli bir agiz dalasindan sonra bu admin cagiriciyi gruptan dehliyorlar.

Bu gruplarin temel kalibi su: Emzik biberon var mi?

Diyelim ki sen emzirmeyle iliskili bir sorun yasiyorsun ve bididi bididi yazdin. Atiyorum;

" Bebegim 49 aylik oldu, iki gundur sol mememi istemiyor, kayinvalidem sutun az geliyor at eti yemedigim icin boyle oldugunu soyledi. Ne yapmaliyim?"

Burada hemen benim gibi sosyal medyada pusuya yatmis bir uye saniyesinde atlar;

"Emzik biberon var mi?"

Hasbelkader var dedin diyelim;

"Emzik biberon cope gidecek. Hemen atin." diye karsilik gelir. Sonra adminler gelir ve daha cok emzirin seklinde bir tavsiye verirler ve cogunlukla mutlu son. Bebe emmeye devam eder.

Aslinda cogunlukla benim de aralarinda oldugum "Sutum yetmiyor galiba." tayfasinin binlerce defa ayni sorulmus sorularina binlerce defa bikmadan usanbmadan yanit veren gonullu emzirme danismanlarinin takildigi bir mecradir.

Bir digeri bebegin ek gidaya gecmesiyle ilgili olan gruplar. Bunlar da kendi aralarinda blw'ciler ve kasikcilar olarak ikiye ayriliyor. Blw'ciler pek sert. Onlarin da argumani su;

"Ondan su kadar bundan bu kadar igrenc rezalet bir bulamac yapiyorsunuz, kendinizin yemeyecegi seyi bebege vermeye utanmiyor musunuz?"


Bu grupta " 6 aydan once pattiz tattirdim bebege" derseniz yuhlanirsiniz. 6. Ay milat kabul ediliyor ve o zamana dek tadim dahi onermiyorlar. Yani burada da "Doktor 5 aydan itibaren tadima baslayin dedi ne yapayim?" diye soru sorarsaniz yanit "Buyu de gel." olacaktir.

Bu gruptakiler daha dogalci, daha didikleyici ve daha avokadocudur.


Kasikci gruplar ise ayni. Bildigimiz bulamac usulu takiliyorlar. Bazen soyle tarifler cikiyor, Blw grubundan sonra vay anasini diyorum. "Bebe biskivisini alin, bir parca peynir, bir parca recel, bir parca kiyma, bir parca armut... Blender ile cek. Affiyet olsun. " Saaol cinim almiyim kalsin...


Cocuk etkinlik sayfalari var. Burada da oyun, spor, sanat vs. disinda " Biz okulda z harfine gectik, ogretmenin cok yavas oldugunu dusunuyorum sizde durum nasil?" diye soru soran kiyaslayici analar var. Bu grubun sinirlari belirlenmemis ama, her sey sorulup ogrenilebiliyor. Mesela en son hacamat tartisiliyordu!!! Bebeklere!!!

Bir de gorup gozlerimin kanadigi bazi durumlar var, deli oluyorum, ben bu ulkede bu kadar Turkce fakiri insan oldugunu bilmiyordum.

Sohpet degil sohbet. We dehil ve. Ğ diye bir harf var mesela; parmani degil, parmagini.

Mesela yuklem diye bir sey var, halkimizin bir kismi kullanmaya cekiniyor. Sen var gitmek ben soylemek seklinde cumlelere rastlamak pek olasi. Bu tipler yardim istedikleri kisilerden onlarin zihnini okumasini bekliyor. Oglum, dilinizi ogrenmek bu kadar mi zorunuza gitti ya?


Velhasil demografik ozelliklere gore cesitlenen, her kesime hitap eden bir dolu ana grubu var, iclerinden sec sec kullan.

Saka bir yana, ben de bazilarina deli abone oldum.

Sonucta bilgi bankasi, leb i derya.
Cocukluk travmasi

Sec sec harca.








12 Aralık 2017 Salı

Kendine gel!

Aslinda tam olarak butun gun deli gibi agladiktan, kendimi bin parcaya ayirip kirdiktan, bundan pek tabi kizimin da ve kocamin da ve hatta kedimin de etkilendigini gorup yine delilerce agladiktan sonra...

Fark ettim ki o muhtesem aglama orgazmini yasadiktan sonra kendime gelmem gerek deyip bir donup tabloya bakabildim.

Ne yapiyorum? Neden boyleyim?

Kizimi besleme konusun o kadar takili kaldim, o kadar hirpalandim ki gozum baska bir sey gormedi.

Youtube da dolasirken Ayse Oner'in videolarini gordum. Bebegim artik iki aylik ve artik oyunlari, eglenceli zamanlari, cesitli algi destekleyici etkinlikleri yapabiliriz. Hele ki kizce  bu kadar buyumeye hevesliyken.

Emzirmek adina elimden geleni yapiyorum. Emziriyorum da, ve kizce de bir tek gogsumde sakinlesiyor. Buraya kadar yanlis yok. Sut az ise de (her annenin sutu bebegine yeter mottosunu anliyorum, ama bu kadar cabalarken o minik yuzdelik dilimde oldugumu kabul etmemi engelliyor bu soylem.) takviye yapmaktan baska care yok. Savasi birakmadim. Fakat artik yormayacagim kendimi. Dedim ya, agladik, hirpalandik; bitirdik. Cunku, baska seyler de var bakmam gereken.

Bunu dedigimden beri, yani teslim oldugumdan beri sanki baska bir gozluk vardi da onu cikarip yenisini taktim. Gunler ayni olsa da zaman ciddi manada hizli akip gidiyor. Kizim ikinci ayini doldurdu ve ben ani biriktirmek yerine dert biriktiriyordum dogumdan bu yana.

Sukur ki esim isyan etmedi. Sukur ki ben daha fazla sacmalamadim. Fakat milat oldu bana o gun.

Bu sozu cok severim; damla tamamlanmadan damlamazmis. Benim de acimin tamamlanmasi gerekiyormus. Bitmesi icin.

Kendime geldim.



4 Aralık 2017 Pazartesi

Fikrinize ihtiyacim var

Merhaba blog arkadaslarim. Nasilsiniz, iyi misiniz? Bizi soracak olursaniz bizler de iyiyiz. Lidya dunyaya, biz ona alisiyoruz. Duzenli bir duzensizlik icinde 24 saat nasil geciyor anlamiyoruz. Bir ay sonra ucretli iznim bitiyor ve bu kadarcik bebeler baskasina nasil birakilip da ise donulmek zorunda kaliniyor, anlayamiyor, dehsete kapiliyor ve devleti en icten duygularimizla kiniyoruz. F.ck the system!

Neyse ki simdilik planlar arasinda ise donus yok.

Ama sosyal hayata giris 101 seklinde ders almam gerekiyor.

Hayalimdeki bebek sahibi olma sekli bu degildi. Her yere bebekle gidecek bizim rutinimize uymasini bekleyecektik. Pek cok konuda duvara karsi filminden rol caldigimiz gibi bu konuda da biraz boka battik.

Aslinda kizimin rutine uymama gibi bir sikintisi yok. Onun derdi emmek. Emerek kendi icinde bir karadelik, bir sonsuz dongu, bir big bang falan ile yeni evrenler yaratabilir. O kadar diyorum. O cene nasil yorulmuyor anlamiyorum. Cocuum yiyor yiyor kilo almiyor. Emerken butun aldigi ne varsa kalori falan kalmiyor. Memeden agzini cektiginde bile boslugu emiyor.

Bu kadar cok memeye yapisik kalinca ben de oturdugum yerde, uzerimde dandik bir askili giyecek ile kaliveriyorum. Ne sutyen ne baska bir sey giyemiyorum. Pratik degil cunku. Bu sebeple misafir geldiginde cok geriliyorum. O sutyeni cikarip da giydigim bir normal insan kiyafetinden memeyi bulup bebegi emzirmek cok buyuk dert. Memeler kucuk oldugu icin araya giren her yeni kiyafet benim icin bir kat daha zorluk demek. Uzaklastikca memeyi tutmasi guclesiyor cunku.

Bebek sonrasi ben
Birilerinin eve gelmesi sorun oldugu gibi birilerine gitmek veya disari cikmak da benim icin sorun. Yine yukarida bahsettigim sebeplerden dolayi.

Aslinda genel tabloya baktigimizda sorun kizimda degil bende. Planlarimiza adapte olamayan benim. O her yerde emebilir, yeter ki emsin.

Mama vermek de hala sorun. Belki sacma diyeceksiniz ama birisi bizi kizimi mama ile beslerken gorunce cok utaniyorum. Duygum tam olarak bu. Utanc. Ve biraz da mahcubiyet. Sey gibi; "Ehe ehe, iste napalim, bizde de boyle oldu."

Emzirme destek sistemi denen bir yontemle mama veriyorum. Yani mememi tuttuktan sonra beslenme sondasini agzinin kenarindan sokup emerek mamayi cekmesini sagliyorum. Birisi bizi boyle gorse aklindan gecirecegi seyin "Ah yaziiik, emziremiyor da neler yapiyor yavrucak." oldugunu dusunuyorum. Sanki bana aciyacakmis gibi. Ama ben kendime aciyorum.


Iste bu dusuncelerim yuzunden disari cikmak veya misafir almak benim icin tam bir kabus. Cok uzuluyorum.

Bir de sut cogalsin diye istedigi zaman emzirmeye basliyorum ki bu da dedigim sonsuz dongu icinde. Yapmazsam da sucluluk duyuyorum.

Ama bir yerinden de tutmam lazim. Bu durum beni depresiflestiriyor. Simdilik duygu durumum boyle ama kroniklesirse...

Nitekim korkarak ne kadar devam edebilirim diye dusunup birkac aydir katilamadigim psikoterapi egitimine onumuzdeki haftadan itibaren devam etmeyi planliyorum. Sabah ondan aksam  yediye kadar devam edecek. Esneklik gosterebilirim. Emzirme icin bizimkiler gidip gelebilirler, atolyede bekleyebilirler yani tum gun ayri kalacagim diye bir sey de yok aslinda. Ama bizimkiler kizi sakinlestiremezlerse ve aglama krizine girerse diye korkuyorum. -Ben ciddi ciddi cocuktan korkuyorum. Mesela simdi yataginda yatiyor hafif hafif mikirdaniyor ve benim yuregim agzimda. Aglayacak diye cok korkuyorum, o agladigi zamanlarda midem bulaniyor ve kendimi kusacakmis gibi hissediyorum, saka degil.-

Kizimi memeden baska bir sekilde uyutabilmem lazim. Simdilik sadece memem haric kanguruda uyuyor. Bunu gelistirebilmek icin ne yapmaliyim? Nasil baska turlu de uyumasini saglayabilirim kizimin? Uyku egitimi icin cok erken. Daha dun bir bugun iki. Ama bensiz uyumaya da yavastan alissa fena olmaz. Onumde yapmam gereken cok is var. Kaldi ki onumuzdeki ay ise basliyor olabilirdim.

S.O.S.

Helikopter ebeveyn olma yohlunda, uygun adiiimmm mars mars!

"Onu gondermeyin beni gonderin o daha kucucuk cocuk" Kahpe Bizans
"O aglamasin ben aglarim o daha kucucuk cocuk" Ben.



23 Kasım 2017 Perşembe

Ozledim

Normal insanlar gibi giyinebilmeyi ozledim. Current mode: ciplaklik! Memeleri en kolay nasil disari cikarabilirim diye dusunerek giyiniyorum. Gomlekkalpben. Evde ise topless. Allahtan ev sicak.

Pantollarin hicbiri olmuyor. Gercek ama bak, hicbiri. Dun kizi azicik disari cikartayim dedim, kocamin pantolonunu giydim. Pacalarini kivirarak. Insaat ustasi mode on.

Kosturmadan sakince bir seylerle ugrasabilmeyi ozledim. Bu camasir asmak bile olabilir. Ha mikirdandi, ha agladi diye dusunmeden, kendimle basbasa kalarak...

"Bana mi seslendiler?" diye endise duymadan uzun ve sicak banyolari ozledim. Simdi ciktiktan sonra bir aglama olayi varsa gotum dona dona emzirme eylemine girisiyorum.

Sofrada normal insanlar gibi oturup yemek yemek luks benim icin. Gun icinde neler yedigimi cocugumun uzerindeki giysileri analiz ederek ogrenebilmek mumkun.

Kedimle kosturmali ziplamali oyunlar oynamayi ozledim. Hamilelik sonrasi o kivama geliniyor saniyordum. Meger o zamanlar daha rahatmis.

Orgu ormeyi, boya yapmayi ozledim.

Aksam film izlemeyi ozledim. Su anda kizim uykuya ben uykuya halindeyim. Zaten aksam da yemekten sonra onu uyutmaya calismakla geciyor.

Uykuyu ozlemedim ya. Ben de kendime sasiriyorum. Su andaki gibi 1,5 saat kesintisiz uyuyabiliyorsam tamam. Tabii bundan en az 3 tane olmasi gerekiyor. Bu haliyle yetiyor bana.

Evimin derli toplu olmasini ozledim. Simdi ev pis ve daginik. Kv icten ice cildiriyordur keh keh keh.

Isimi ozlemedim. Hic. Keske geri donmek zorunda olmasam. Ama psikodramayi cok ozledim. Iki oturumdur gidemiyorum. Aklim grupta. Canim grup.

Kizcem 40a kadar cok hizli buyudu gozumde. Niyeyse simdi zaman gecmiyor bana. Fazla mi rutin oldu, ne?





19 Kasım 2017 Pazar

Ilk bir ay



Sudan cikmis baliktim.

Hayatimda hic yenidogan bir bebegi tutmamistim. Bir de bizimki cirpicik bir sey. Kucuk. Sanki dokunsan kiriliverecek eli kolu.

Gobek bagi korkunctu! Hamilelik oncesi fikrim degismedi. Hastalikli bir doku varmis gibi, aciyacakmis gibi. Dustu. Rahatladim.

Doguma bu kadar kafa yoracagima sonrasini dusunmek daha mantikliymis gordum. Bebek nedir, nelerle karsilasir, sarilik nedir, beslenme duzeni nasil olmalidir... Daha nicesi hem de. Bazi seyleri bilseydim, simdiki gibi yapmazdim.

Tulum cok onemliydi. Cocugumun kucucuk totosunda bir sey durmadigi icin tulumlar kurtarici oldu. Gecenin bir vakti uyanip tepine tepine altindaki pijamayi cikartip sasirtmisti beni. Sonra dedim ki tulum...

Kaka yaptigi zamanki haline cok guluyorum. Belki de pek cok bebek oyle ama dedim ya hic deneyimim yok, bu yuzden benim icin yeni. Surati buzusuyor, ikiniyor, kizariyor, tek bir yere odaklaniyor veeee rahatliyor. Cok komik cok.

Eger uykusuz degilsem ki bu ara uykusuzluk benim icin 24 saat icinde bir iki saatlik toplamda 5-6 saatlik uyku ile ayakta kalmak demek; gun kolay geciyor, cocuk cok tatli geliyor, super hissediyorum kendimi. Uyku yoksa temel amac cocugu uyutmak ve kendim bulabildigim kisa bir zaman icinde uyumaya calismak oluyor, odak degisiyor. Uyku pek muhim.

Sut meselesi ile cebellesiyorum, hala. Emiyor ama duzgun mu, ben yeterli miyim, sagmaliyim ki sut artsin, mamayi birakabilecek miyiz (az once kocam buna inanmadigini soyledi mesela, sanirim simdi o pes etti, ben biraz daha umutluyum.). Prolaktin degerlerime baktirdim, kv yanimdaydi, onun bir kadin dogum uzmani arkadasi var, ona gittik kan degerlerine bakilsin diye, zaten senin prolaktin yuksek cikacak ki neden istiyorsun diye sordu. Sut sikintim var dedim bir sure anlamadi, en sonunda kv. devreye girdi, sutu az geliyor galiba o yuzden istiyor diye. Dilim varmiyor demeye. Oneriler hemen geliyor tabii, bol bol emzir, su ic, komposto ic, sivi al, tahin ye, dut ye, tatli ye, dereotu ye, bok ye falan diye. Haha, en son gecen gun kayinpeder yemek getirdiklerinde dari haslamislar, sut yapar bak, dedi. He amk, bir sen eksiktin.

Ilk bir ayi yaziyorduk degil mi? Ay cok pardon, hatlar karisti.

Bence artik bilincli guluyor. Ve yeni uyandigi zamanlar cok keyifli oluyor. Oyuncaklara tepki veriyor. Takip ediyor. Ona gore uzak mesafe olsa bile takip ediyor.

Su su su. Suda olmayi, suyla temas etmeyi cok seviyor. Kaka yaptiktan sonra poposunu yikiyorum. Cambazliklar yapiyoruz lavabonun altinda ama o bile hosuna gidiyor.

Uyku duzeni hala korunmakta. Saat dokuz sularinda uykuya dalip sabah 6-7 sularinda uyaniyor. Iki saate bir ben kaldiriyorum, onlari uyanmaktan saymiyorum. Iyi gidiyor. Tahtalara vuralim.

Aslinda benim o kadar uyumsuzluguma oyle sakin ki, istedigi seyler olduktan sonra yazik yavrumun com standart bir hayati var. Bunu gordukce hamilelik doneminde bazi hissizliklerim icin icim aciyor.

Bir kez fena isilik oldu. Her zaman aldigimiz bezi degil de (bak bak, dun bir bugun iki, her zaman aldigimiz bez diyorum.) baska bir markanin bezini aldik. Bu bez iyi degil gibi ama bitene dek kullanalim dedim. Ama surekli cisi tasiyordu. Bir gun aksam tam uykuya dalma saatlerinde bir turlu sakinlesmedi. Anlamadim, gaz sandim. Sonra bezine bakalim bari dedim, o sirada fark ettim. Bezin bel kismi surte surte kabartmis, cani aciyormus cocugumun da ondan agliyormus. Yazarken bile icim aciyor, ne garip. Hemen dus, sudocrem, eski beze geri donus ile birkac gune duzeldi cocumun poposu. ❤

Memede uyuyor hanimefendi. Sut konusjnda bu kadar takik olunca bilin bakalim sorun oluyor mu?

Haftasonu olunca sagi solu toplamak ya da biraz olsun kendime bakmak icin kocama veriyorum hanim kizimizi. Bir sure sonra bir bosluk hissediyorum. Ve geri aldigimda hah tamam simdi oldu diyorum. Ozluyor muyum? Fazla mi alistim? Yok canim...

Gece ozlemiyorum ama.:) Gece iki saatlik ayrilik bana iyi geliyor. Daha uzun olacak zamanlari da iple cekiyorum.

Saniyorum ve diliyorum ki uyudu hanfendi. Ben de uykuya o zaman.

Hadi bakalim.










12 Kasım 2017 Pazar

Ay yuregime indireceksiniz ruya hanim!

Gece oyle bir ruya gordum ki aklim cikti aklim!

Iki beslenme saati arasinda kicimda pireler oynasir dururken ruyamda hamile oldugumu gordum! O kadar gercek bir ruyaydi ki kalkmam gereken alarm calistiginda "Nayir, nolamaz!" diye dehsetle uyandim.

Hamileyim, nasil tespit ediyorum bilmiyorum ve niyeyse cevremizdeki herkese soyluyorum. Lan bu kadar erken nasil olur tek sevismeyle olur mu, ne ara hormonlar normalledi, korunmamis miydik diye zibilyon sey sorguluyorum.

Kocami tek basina yakaladigim bir yerde sikistirip yalvariyorum "Noluuuur nollluuuuuurrr istemiyorum, yapamam, bas edemem." diye. Neyse ki "Haklisin, bakalim napabiliriz?" diyor. Sonra arastirip bakiyorum ki bebek 16 haftalik! Kocama soyluyorum artik cok gecmis yapamayiz diye.

Sonra sahne mi degisiyor, olacaklar film seridi gibi gozumun onunden mi geciyor anlamiyorum, bir erkek bebek, tosuncuk, biraz da afro amerikan melezi gibi, gece yatiriyorum uyaniyor yatiriyorum uyaniyor. Kiz uyurken o uyanik o uyanikken kiz uyuyor. Ama ben hic uyuyamiyorum!

Sonra biraz daha buyuk hallerinde oynadiklarini goruyorum. "Ay iyi guzel de ne gurultu" diye ic geciriyorum.

Iyice cebellesirken saatin caldigini duydum yine. Kim bilir kacinci ertelemeydi.

Oh dedim kendime geldigimde.

Aklim cikti aklim.